Sönmez denen ateşler ortasından geliyoruz hepimiz
Süregelen ışık oyunu bol hayatta yalpalayıp dursak da
Bir şekilde düştükçe kalkan, kalktıkça yol alan biziz
Kimsesizler mezarlığına gömülmemekse tek emelimiz…
Çoğu zaman içimiz buz tutarak uyanırız yeni güne
Bilmeden rüzgarın yönünü meltem olması duası ile
Açtığımızı sanarak binlerce kere kilitlenmiş kapıları
Ayrılırız evimizden aslında tek adım atamazken bile...
Titreyerek başlayan gün yine yanarak aynı sona gelir
Ne bir umut vardır yeşeren, yüzüne kocaman gülümseyen
Ne de bir renk vardır alıp, sürünüp, içini aydınlatabilen
Kimsesizlikten nasıl ayrılırız bir kez bile bilemezken..
3 Ocak 2011
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder